-= De Adbentyurs op Magnifico in da Wurld op da Siraulos =-

Assessment

2007-03-25T20:15:00.000+08:00

Ang buhay nga naman...

Nag-iisip ako kung ano ang mahahalagang mga pangyayari sa buhay ko nitong mga nakaraang araw...

Pero wala akong matandaan.
Weird.

Parang ang labo ng pag-iisip ko ngayon.
I can't think right.

ano ba?

I-outline ko nga:
Meron akong iniisip na tatlong aspeto ng buhay ko ngayon:
1. Acads
2. Pamilya
3. Lovelife

Sa maniwala kayo't sa hindi meron akong lovelife!
Meron din acads! Hello, estudyante ako. Dapat lang meron ako nito. At hindi rin ako makapaniwala na siguro 50% ng buhay ko ay may kinalaman sa acads. Tae. Bakit ba pinagbubuhusan ko ng panahon 'tong bagay na 'to? Hm, kung sabagay, naniniwala naman akong para rin naman sa ikauunlad ko ang pag-ppriotize sa acads.
Komersiyalisasyon ng edukasyon. Hahah. This is such a pathetic country. Oops. Sorry. Dati, iniisip ko kasi na kaya lang ako mag-aaral sa college para magkaroon ako ng magandang trabaho at para kumita ng malaking pera. 'Yon ang dahilan ng mga magulang ko kaya nila ako pinagkakagastusan sa pag-aaral ngayon. Pero habang tumatagal, nababago ang pananaw ko tungkol sa mga bagay-bagay. Hindi na lang pera ang dahilan ko ngayon para mag-aral. I want to do something for humanity- something that can change the world!
Tae. Bakit ko gagawin 'yun? Ano ako, mutant? Superhero? Hahaha.
So far, masasabi ko na mabuti naman ang acad life ko. May mga natutunan ako, bagong kaisipan, bagong perspektibo sa mga bagay-bagay. Hindi pa naman ako nagsasawang matuto. Nagsasawa lang akong mag-comply sa mga requirements ng mga prof. Tae. Paper! Paper! Paper! Exam! Exam! Wala na ba silang ibang maisip na paraan para malaman kung natututo sa kanila ang mga estudyante nila? Maging creative naman sana sila sa evaluation measures nila. Papers and exams are so boring. Ganun na lang lagi. Nakakasawa. Hahaha, ang yabang ko.

Pamilya. Tae. I don't want to talk about it muna. Skip skip Skip!
All i can say is, I miss my family. I miss the things we used to do together, those moments when i feel loved. I was so happy and i felt secure. I miss those moments i spent with them- those moments when i feel like i couldn't ask for anything more than to be with them. Those were the days when we were still a family.
Now, it's all gone.

LOvelife! Para sa akin, eto ang pinaka-exciting na part ng buhay ko ngayon.
Kahit supernega, i still like the feeling that i'm loving someone.
Ironically, love makes me feel so numb. I can't feel anything else. Weird.

Yun muna. Natatae na koo.

I'm In love!

2007-03-21T21:20:00.000+08:00

Tae. Wish ko lang!

Hihihihihi.

Way into love

2007-03-19T21:28:00.000+08:00

Yiiik! LSS ko ngayon ay Way back into love na kinanta nina drew barrymore at hugh grant.

Hay... kaka-in love ang song...

Whooo!

Reporting namin sa Anthro 173 bukas!

Tae, kayanin ko kaya ang powers ni Sir Skilty?!

Kaya? Kaya ko!!!

Weh, heto na naman ako...
Baka mamaya, magkabulul-bulol na naman ako kakapilit magpa-impress kay (-toooooooooooot-).

Wahahahahah! Wag naman sana...

Hindi ako magpapa-impress, hindi ko kailangan magpa-impress!

Tae, kinakabahan lang akoooh!

Whoooo...
hinga, hinga...
hindi na naman ako makahinga ng maayos, tae.
Masyado talaga akong pasaway.
HEeheeheee, inuubo na ko, kumain pa ko ng ice craze sa jolibi...
teehee...

e, nilibre ako ng putangama ko e!
masama raw tumanggi sa grasya...

Report with lui and carmelli na bukas!

Kaya ko to.
Kaya ko to.

Kahit hindi ko alam ang sasabihin ko, kaya ko pa rin to!!!
Wahahahahaha.
TAE!!!

Wala pa rin ako pera para sa field...
Tae, hindi ko makausap ng matino nanay ko kanina nung tumawag siya.
Hindi ko masabi kung gaano kalaki ang gagastusin ko...
...lalo na't alam kong wala talaga siyang makukuhanan ng pera.
Huhuhuhuh...
I'm so sorry nanay...
Pramis, babawi ako. Babawi talaga ako.

Hay fieldwork.
HIndi na lang ginawang research work eh, 'no?

Gusto ko matuto ng tamang fieldwork.
Pero ano nga ba ang tama?
Sa tingin ko, mali kasi ang ginagawa ng dept. ngayon eh.
Mejo contradicting ata dun sa mga itinuro nila sa amin nung una.
Anung agenda nila at bigla nilang binago ang sistema?

Pagliliwanag

2007-03-12T00:00:00.000+08:00

Sige sige.
Subukan nating liwanagin ang lahat.

Panu ko ba uumpisahan?

Ganito.

Problema: (Anu ba talaga ang problema ko?)
Pag-ibig?
- tsk. Nag-iba kasi talaga ang pakikitungo niya sa kin e.Napapansin kong medyo malayo na kami sa isa't isa.Huhuh, 'di na katulad nung dati na feeling ko, super close kami. Kaya nga ako na-'envelop' sa kanya e.
- Medyo may pagka-ilang din akong nararamdaman, o baka dahil ilang din ako sa kanya kaya ganun?
- Di na kami masyadong nakakapag-usap. Pag kaming dalawa lang, parang ang hirap pumili ng bagay na pag-uusapan? Hindi ako makapag-open ng magandang topic kaya madalas, tumatahimik na lang ako.
- Baka masyado akong conscious. Minsan kasi naiinsecure ako pag kausap ko siya. Masyado kasi siyang magaling mag-isip kaya dapat magaling din akong mag-isip pag magka-usap kami. Sa tingin ko, dapat malaman lagi ang mga sasabihin ko sa kanya para hindi ako mapahiya. Nagpapa-impress? Mukhang ganoon na nga... Pero ang problema, hindi ko siya napapa-impress sa akin sa mga ginagawa ko. Parang ako pa yata ang gumagawa ng dahilan para lumayo siya sa akin.
- Sa text lang kami nakakapag-usap ng matino ngayon. Hindi ko siya makausap ng maayos pag magkaharap kami. Siguro kasi hindi ako makapag-isip ng matino pag kaharap ko siya? Tae. Ganun ba? E pero, bakit hindi rin niya ako kinakausap pag magkaharap kami? Panget ba ako? Mabaho? O nega siya sa akin? Pero sa text, ok naman kami...

*O, so lumalabas na ako ang may problema sa pakikitungo sa kanya.

Anong gagawin ko ngayon sa sarili ko?!
Hindi ko makontrol ang dapat i-kontrol!
(hmm... anu kaya yun?) Tae!

Haggardo Verzosa!

2007-03-11T23:30:00.000+08:00

Haggardo Verzosa talaga ang linggong itech.

TANGAMANG YAN. hanggang ngaun wala pa rin akong nagagawa para sa paper namin ni ate rica sa ling125 at para sa etnograpi namin nina lui at carmela sa anthro173!!!

Pressure pala ha?!

Ayan! Kitang kita sa nagmamantika kong mukha ang pressure na hinihintay ko!!!

Masyadong maraming kailangan isipin.

Op op op!
Eto na naman. Praning na naman aku!!!

tsk
sa totoo lang, hindi naman talaga acads ang problema ko e.
well, ang yabang ko naman kung sasabihin kong hinde.
teka, i-rephrase ko lang uli...

Sa totoo lang, may iba pa akong mabigat na iniisip bukod sa acads.
At pakiramdam ko, masyado na itong nakakasagabal sa aking buhay- bahay, acads, labas.
Teka, wala nga yata dapat ang acads ehh.

Bukod sa pinakamalaki kong problema na wala pang patutunguhan ang buhay ko, masyado kong pinagtutuunan ng pansin ang "feelings" ko para sa isang tao.

Omaygolay. Is dis wat dey col lab?

Hindi ko pa rin matanggap.
Hindi ko matanggap sa sarili ko na minsan iniisip ko na ipagtapat sa kanya.
Nangako ako sa sarili ko na ititigil ko na to
pero sadyang matigas ang ulo ko at malambot ang puso ko.
tsk tsk labo
TAE! Di ko alam ang gagawin!

Bumibigat pakiramdam ko pag nakikita ko siya.
Ang daming awkward moments
May kakaibang feeling na di ko maipaliwanag
Palagi ko siyang naiisip!
Parang masmalapit ako sa kanya pag malayo siya at parang masmalayo naman ako pag nariyan siya!
ang labo...

TAE,ang tagal tagal na nito hanggang ngayon, di ko pa rin ma-figure out!!!

Para na kong sirang plaka.
Paulit-ulit na lang to!

Violent reaction

2007-03-04T02:40:00.000+08:00

That was just a dream.
Nothing has really happened.

Sana panaginip lang ang lahat.
Tae.
Gusto ko ng magising.

Naiinis ako sa sarili ko.

Ang panget kaya ng ganitong feeling.
Yung pakiramdam na parang wala akong silbi
Wala akong kwenta
Walang patutunguhan
wala
wala lahat.

Hindi ko na kaya

Hindi ko nga alam kung paano i-eexpress nararamdaman ko ngayon.

Parang yung pakiramdam na nabo-bobo, lost, halu-halong lungkot, galit, hiya.
Parang lahat ata ng nega nasagap ko.
Okey sana kung ako lang ang nega, ang problema, nandadamay pa ako.

Ano nga bang nangyayari sa kin?

Ang sakit sa ulo isipin.

Ganito na ba ako ka-bobo?
Tangama.

Kanina sobrang tanga ko.
May ginagawa kaming paper ng grupmates ko.
Tae. Something's really wrong with me.
Ok naman ako nung umaga, ang saya saya ko nga e.
Habang pinag-uusapan na namin yung paper, feeling ko, nalo-lost ako.
Sumakit ulo ko tapos lagi nila ako nahuhuling natutulala.
Naiintindihan ko naman yung sinasabi nila kaya lang hindi ko ma-grasp yung kabuuan.
Maybe I'm thinking far too much.
Nag-aayos pa lang kami ng data, pag-aanalize na yata yung ginagawa ko.
Lalo ko lang pinagugulo ang isip nung dalawa.
Ang daming umiikot sa isipan kong gusto kong sabihin kaya lang hindi ko masabi.
Hindi ako makapag-communicate sa kanila ng maayos.

Yun ba talaga ang nangyayari, o yun lang ang iniisip kong nangyayari?
Tae.
Am i just making an excuse for my kabobohan?

Kanina, nawala talaga ako sa sarili ko.
Ang tanga tanga ko.
Na-send ko sa ibang tao yung text message ko para sa isa.
POTANGAMA.
Buti na lang wala akong nalagay na KAKAIBA dun sa msg na yun.
Nagwala tuloy ako.
Shet. OBYUS ba? Tae.
Ako mismo ang nagpapalaki ng isyu.
Wala naman siya sigurong iisping iba kung hindi naging ganun ka-violent ang reaction ko.
Akala ko kasi mabubuko ako.
Katapusan na ng mundo para sa akin pag nalaman niya.

Actually, yun lang naman talaga ang dahilan ng lahat e.
Takot na takot akong malaman niya.
Kabog ng kabog ang dibdib ko.
Nanginig ako.
Pano kung may nasabi ako dun sa txt na yun?
Pano kung nalaman niya kanina?
POtangama...hindi ko alam ang gagawin ko
LAlo tuloy akong na-distract.
TANGA!!!
HIndi ko lang matanggap na ganun ako ka-tanga.
Pilit akong naghahanap ng rational na dahilan kung bakit nangyari yun.
Wala.
Ang dahilan ko lang: Siya kasi lagi ang nasa isip ko nito.
AT medyo nagiging distractive at destructive para sa akin ang pag-iisp na yun.
Bakit ganun? Bakit lahat na lang ng ginagawa ko laging dapat tungkol sa kanya?
Bakit lahat na lang ng nararamdaman ko'y may kinalaman sa kanya?
Bakit parang nagiging anino niya ako?!
Mukha nga akong aso, sunod ng sunod sa kanya.
Ano to?!
HIndi na 'to normal.
There's really something wrong with me.
Alam ko yata ang dahilan
pero ayokong aminin.
HIndi ko matanggap na ganun.
Tae. HIndi dapat ganito.
I can't take this anymore!!!

Ayusin mo nga ang sarili mo.
Masyado kang nagpapaapekto sa mga bagay bagay.
Nakakalimutan mo na ang mga kailangan mong gawin.

Masyado akong apektado sa mga bagay na iisipin niya tungkol sa akin
Siyempre, tungkol sa akin na naman to
Itutulog ko na nga lang.

Oo. Pinahihirapan ko lang ang sarili ko.
Hayy...

Isa Pang Balentayns

2007-02-15T16:26:00.000+08:00

Bakit parang asar na asar ako nitong mga nagdaang araw?
Parang ang sarap sumigaw at magwala.
Tama, magawa nga mamaya...
HIndi ko na napansin na nagdaan na pala ang valentines, wala man lang akong nahatak o napilit man lang na maka-date.
Tae.

Kelan ako magiging masaya?
Parang, teka...
Kailangan bang hindi ako nag-iisa kung gusto kong maging masaya?
Do i have to share those "happy moments" with someone, or with others?
Bakit hindi ako masaya pag ako lang mag-isa?!
Bakeeeeeet?

Baket nagkakaganito ako ngayon?
Nakakainis.
Dati naman masaya ako pag kasama ko sila.
Bakit ngayon parang nararamdaman ko, may iba.
Parang indifference.
Parang may alam silang hindi ko alam.
Parang OP ako.
And that feeling sucks.
Ako lang ba?
Hay nako, feeling ko ako lang ang problema.
Bwiset.
Bakit lagi na lang akong insecure?
Tae.
I hate this feeling.
Depressing.
I feel alone again.
Feeling ko, pinaplastikan na naman ako ng iba.
EEhhh... Kasalanan ko, plastik din ako sa iba e.
And now it's all coming back to me!
Parang, huhuh, feeling ko tama ung sabi ni alvin sa akin dati.
Parang ang hirap ko raw pakisamahan...
I don't care.

ows...

Ok, I do care.

Why da hell do i care?!

I'm taking things for granted.
Bakit ngayon ang nega-nega ko na?!
Di naman ako ganito dati a.
Shet, ayoko ng gan'to! Papanget ako!!!
STRESS!!! Lumayo ka!!!

Hmm, kailangan matuklasan ang ugat ng lahat ng ito.

Walang kokontra. Selfish ako, okey?
Ang lahat ng bagay sa mundo ko ay tungkol sa akin.
Ako at wala ng iba.
And my world is getting messed up everytime na nagba-blog ako.
Hm, bakit kaya?

May theory ako.
Isang tao ang dahilan ng lahat ng kapalpakan kong ito e.
OO.
Isang tao lang.
Ay, actually dalawa.
Siya, at ang pinakamamahal kong putangama.

Yung tao na yun...
Tae siya.
Tangama niya.
Dahil sa kanya kaya ako nagkakaganito ngayon.
Bwiset ka!!!...kung sino ka man.

Kasi naman...
I'm trying to maintain that "status/level" e.
Kahit alam kong may feelings na ako sa kanya, I'm still trying to be friends with that somebody.
Ayokong mawala yun, yung friendship.
I'm doing my best to keep that friendship.
Bakit?
Kasi masaya kami pag friends kami.
Ewan ko lang kung mutual yung happiness na yun a.
Pero i really feel happy when i'm with that somebody.
Pero anong nangyari?!
Tae.
Anong nangyayari?!

Is it me?
Is it somebody?
Is it somebody else?

Is it my fault?
May napapansin ba siya?
Nag-iba ba ako?
Okey naman kami dati e.
Almost 1 year na simula nung na-realize kong may "something" ako sa kanya.
Nakakainis!
Almost 1 year na rin akong parang tanga.
Bakit ngayon biglang may nagbago.
Bakit niya ako nilalayuan?!
Pakshet.
Mabaho ba ako?
May ginawa ba ako sa kanyang hindi maganda?
Ang ginawa ko lang naman ay minahal ko siya!
Oo!
Ang kasalanan ko lang ay nahulog ako sa kaibigan ko!
Pakshet, kung kasalanan mang matatawag yun, sige sige nagkasala ako!!!
Almost 1 year ko na rin tinatago, at akala ko naging epektib ang pagpapanggap ko.
Until isang araw...
nung saturday to be exact...
Bakit biglang nagbago?
Para ngang may tensyon. Parang nega pa.
HIndi lang pagka-ilang, parang...
Eeee! Di ko ma-explain!
I'm trying to understand why.
I'm also just trying to ignore somebody's behavior.
But it really pisses me off!!!
We don't talk and joke around the way we used to do before.

I miss those days.
O god, i miss somebody...

Pwede bang bumalik tayo sa umpisa?
Nung mga panahong wala pa akong feelings for somebody?
Aww, those were the days...
Ang saya saya ko nun...
Feeling ko every moment was so true, wala nang iba pang ibig sabihin.
Those moments when fun was an end in itself...
Those moments na hindi ako plastik.
Those moments na sobrang totoo ang mga halakhak at ngiti ko.

Ayan na naman ako...
Hrrr, i've become so pessimistic.
At lahat ng ito ay dahil sa kanya!!!
Bwiset ka!
I'm sorry...
I know its not right to blame it all on you because its really all my fault!

Bad! Bad!

I just want to understand.
Bakit kailangan maging ganito?
Bakit kailangan mong lumayo?
TAe. Dapat nga ako na ang lumalayo e.

Sinubukan ko na dati.
Pero ito ba talaga ang gusto kong mangyari?
Ayoko nga.
Gusto ko yung dating samahan, yung dating katuwaan, yung dating pagkakaibigan.
Handa akong isakripisiyo lahat para lang maibalik ang friendship na yon...

EEEEEEEEEEEK!!!

This is so not me.

I am selfish, remember?

The hell to all those who do not like me.
I DON'T CARE!!!
I CAN LIVE ON MY OWN.
I have other friends...
I'll never run out of them as long as i am pretty.
O YEAH.
Ehehehehe...

Ang Ego ni Magnifico

2007-02-13T01:09:00.000+08:00

SECRET!!!
Ahahahaha.
Ako nga ang diyos!
Hahahahah.
Ay nako, itutulog ko na nga lang 'to.
May exam pa ko bukas.

Pero teka
I have to get this off my mind/ conscience/ WHATEVER! muna.

Eto na naman...
Naghahanap na naman ako ng butas sa mga kamalian ko para magdahilan na tama ang ginagawa ko.
Whatever.
Sino ba ang may karapatan para sabihing tama o mali ang mga ginagawa ko?

GOD!!!

Oops. Sorry.
Kitam.
Nagiging demonyita akoooo!

Pag namatay ako, siguradong sa impiyerno ang bagsak ko.

Oki laaaang... eheheheh.

Gwapo ba si Satanas?
Mas gwapo ba siya kay GOD?
Para ngang masgusto ko yung kulay pula at itim kaysa puti.
Yak. Ang plain kaya kaya ng puti.
Ahahahah.

Ang sama-sama ko na.
Paparusahan na ako nito.

Tsk. Minsan kailangan ko talaga ng mga taong magpapaalala sa akin ng katayuan ko sa mundong ito.
Siyempre dapat yung mga taong kapanipaniwala naman...

AHAHAY.
Matutulog na lang ako.

LECHE!!! plan!!!

2007-02-09T11:09:00.000+08:00

Kahapon may nagsabi sa akin na pakipot daw ako.
LECHE!
Sabi rin niya, palitan ko na daw kasi si Kuya Mark para hindi na ako maging "laughing stuff".
LECHE!

Pero syempre, sabi niya, joke lang daw yun.
Alam ko namang joke lang eh.
But still, uminit pa rin ulo ko.

Naalala ko dati nung sobrang asar na asar ako sa kanilang lahat.
Gusto ko nang pagpupukpukin ang mga ulo nila.
Makita ko lang sila dati, umiinit na ang ulo ko.
Pero siyempre kunwari cool pa rin ako.
Smile. Ayaaan.
Ok lang. Sige lang asarin niyo pa ako.
MAY ARAW DIN KAYO MGA TAE KAYO!
Plastic.
Baka masira ang byuti ko pag sumimangot ako.
At wala akong mapapala kung papatulan ko sila.
Let them do what they want to do.
Ako naman itong si eengot-engot, pakitang tao na parang wa-epek.
Ayun, hanggang ngayon inaasar pa rin nila ako.

Akala ko dati, pag hindi ko sineryoso at pag hindi ko pinansin, magsasawa rin sila sa pang-aasar.
Hah, darating ang araw na titigilan din nila ako.
E putangama!
Bakit hindi pa dumarating ang araw na 'yon?!

GAP GAP GAP GAP GAP GAP GAP GAP GAP GAP GAP GAP

AYUS!!!

Natutuwa naman ako at nagiging dahilan ako ng tawanan nila.
Laughing stuff nga.
Bagay na pinagtatawanan.
At least napapasaya ko sila.

Putangama. Sinong niloko ko?
Paano ako?
Sinong pagtatawanan ko?
Ano ko siraulo?
Pagtatawanan ko ang sarili ko?

Teka teka. Pano nga ba nag-umpisa 'to?

Sa aking pagkakatanda, inasar nila ako kay kuya mark dahil may crush daw siya sa akin.
Eeek! Ayaw kong mag-feeling. Kaya pinabayaan ko na lang.
At saka, hellooow???
Kuya mark?
Kuyang-kuya lang talaga ang dating niya sa kin e.

Nung panahon ding iyon namin nalaman ng kapatid ko na may "textmate" ang gago kong ama.
Yun yung mga panahon na naghahanap ako ng mga kaibigang mahihingan ko ng tulong, masasabihan ko ng problema, mapaglalabasan ko ng galit. In short, yun yung mga panahon na super lost ako. Super, as in. Ngayon ko lang narealize kung gaano ako ka-lost noon. Yung tipong, ayokong umuwi sa bahay. Ayokong makita ang pagmumukha ng ama ko.

Yun yung mga panahong naghahanap ako ng ibang bagay na mapagtutuunan ng pansin.

Naghanap ako ng mga taong makakaintindi sa akin.
Una ko siyempreng pinuntahan si Tintin.
Ooops, sorry. Her family is so perfect. Di siya maka-relate.
Okey...
Ayoko nang guluhin buhay niya.

Hmm, mukhang wala. Busy sa pang-aasar sa akin kay kuya mark ang mga laya at anthro frends ko.
Okey, pabayaan sila...
Ayoko namang maging KJ.
Sige, makiki-ride na lang ako.

Nawili akong pumunta sa bahay ni kuya ty.
Doon kahit papano nakakalimutan ko.
Sige. Sige.
Asar dito, asar doon.
Okey lang.
Mas masaya naman ako sa labas kaysa sa bahay.
Mas matitiis ko ang pang-aasar kaysa pagmumukha ng tarantado kong ama.

Natatandaan ko dati, napag-usapan din namin ni Kuya ty yung tungkol sa ama kong walanghiya.
He must've think that i am weak and pretty vulnerable that time.
Sorry, pero hindi ko maiwasang hindi isipin na he took advantage of my condition then.
Putangama.
Nilalandi niya kaya ako.
At ako naman tong si eengot-engot na kunwari manhid, kunwari i'm so naive, so innocent.
Yuck, ang feeling.
Tama na ang palabas.
Siya kaya ang nagpasimuno ng GAP.
Siya ang promotor ng lahat ng pang-aasar kay Kuya Mark.
Ang samasama niya, kaibigan pa man din niya si Kuya Mark.
Sa totoo lang, naaawa ako kay Kuya Mark.
Pero tanga-tanga ko nga. Nakisali naman ako sa pang-aasar nila.
I feel guilty tuloy.

Guilty.
Hah!

I think I owe Kuya Mark an apology.

Sa totoo lang, hindi naman si Kuya Mark ang isyu ko dito e.
Kahit sino namang manligaw sa akin nung mga panahon na yon, wala talaga sa akin e.

Ops teka teka.
E di ayon na nga, nanligaw nga si Kuya Mark at lalo kaming naging laughing stuff.
May panahon talaga na nagalit ako sa kanya kasi parang ang duwag-duwag niya.
Helloooo?! Ang tanda-tanda na niya, ganun pa rin siya?
At what da hell to him nung sinabi niya sa akin na mahal niya ako.
Di ba nakakainit ng ulo?
Hindi ko maiwasang hindi isipin na libog lang 'yon.
Ahahaha, masyado na akong nagfi-feeling.
Hindi naman sa sinasabi kong incapable na magmahal si Kuya mark.
Ang hindi ko lang matanggap, at hindi ko maintindihan, ay kung paano nangyaring minahal niya ko ng ganun-ganun lang.
Eeek. Ang freaky. Ang creepy.
He doesn't even know me!!!
Kahit nga frends ko, hindi alam ang tunay na ako, siya pa kaya na tuwing training ko lang nakikita?
Di ba?
Correct me if I'm wrong.
Paano niya ako minahal?
Mahal niya ako physically?
Well, this is just my opinion.
Hindi ko na nagawang pakinggan ang side niya.

At ayun nga.
Ang isa pang nakakaasar na parte ng Kuya Mark Isyu na yon ay yung mga taong nang-aasar.
Their jokes make me feel na parang ina-assume nila na por que niligawan ako ni Kuya Mark ay gusto ko na rin si Kuya mark.
Helloooooooo?!
Mga tae sila.
Para silang mga bata.
They never think about my side.
All they think about is Kuya Mark's side.
Kung magsasalita ako, sasabihin naman nila, nagpapaapekto naman daw ako.
Bakit daw ako naaapektuhan?! Blah blah blah!
Ayun, lumalabas ako si pakipot.
Ako ang masama at si Kuya Mark ang kaawa-awa.

But I can't take it anymore.
Okey lang sa kin yung usual na GAP GAP GAP GAP GAP GAP.
Aaminin ko, natatawa rin ako dun.
PUTANGAMA WAG LANG AKONG TATAWAGING PAKIPOT.
Parang ina-assume na gusto ko rin si Kuya Mark e.
I KNOW WHAT I WANT.
AND I DON'T WANT KUYA MARK AS A BOYFRIEND.
OKEY? OKEEEY?!
At saka, hindi nga pala naging kami ni Kuya Mark. Kaya WALA AKONG KARAPATANG PALITAN SIYA DAHIL KAHIT KELAN HINDI SIYA MAGIGING AKEN, AT HINDI AKO MAGIGING KANYA!!!
OKEEEY?!
CHAROOOOOOOOOOOT!!!

I hate myself for being so nice.
whoo... am i?
I know I am.
Walang kokontra.
Hindi ko masabi-sabi 'to sa harap ng mga pagmumukha nila.
Kahit anong init ng ulo ang idulot nila sa akin, hindi ko pa rin makuhang magalit sa kanila ng sobra sobra dahil sa simpleng dahilan na mga kaibigan ko sila.
Nagpapaka-martyr ba 'ko?
Parang ang laki-laking parte nila sa buhay ko!
E kung ganyan lang din ang mga kaibigan ko- yung tipong hindi ako maintindihan, palagi akong inaasar, mga siraulo't baliw- 'di bale na lang.
Pero, 'di ko rin kayang balewalain ang kasiyahang nararamdaman ko tuwing kasama ko sila.
Nakakainis naman kayo o!!!
Kung 'di ko lang kayo mahal matagal ko na kayong pinagsasapak e!

Oops, kailangan laging mukhang masaya.
Kailangan laging positive...
Wag nega.
Masisira ang maganda kong pagpapanggap.

Look What You've Done

2007-01-30T02:35:00.000+08:00

Oh, it seems like such fun
until you lose what you have won
Ah, look what you've done
You've made a fool ... of everyone

Take me back my point of view!

I'm not myself again.
Or maybe, this is the real me...
Yiii...scary.

I'm overwhelmed by all the experiences
all the people
all the differences
all the emotions, feelings.
I don't know which is true.
Which is real?
Am I imagining things again?
Is this what I really see?
Or is this what I only think I see?
Is this what I really feel?
Or is this what I only think I feel?
Do I really have to think?
Or do I only have to see and feel?

There's nothing wrong about criticizing things.
Is there?
I'm afraid to think, to overcriticize, to overinterpret, to generalize, and theorize.
I'm afraid to change reality, to alter it, to analyze what should be not.
I'm afraid to impose my world upon the world of others.

Objectivity is power.
But is there such a thing?

What is real?

Material culture is real.
Anything physical is real.
There's no doubt about it.

Ideas, feelings, emotions.
Are they real?

Reality

Belief

Realities and beliefs are shared.

Shared experiences are true.

But what about those which are not?

What if the feeling, emotion, or idea was experienced by only one entity?
What if it was not mutual, not shared?
Is it real? Is it true?
Would others believe it is real?

Are realities also relative? subjective?

Tae Days

2007-01-12T01:33:00.000+08:00

Hmm... Nakadalawang cup na ko ng kape
At natatae na rin ako gaya ng ibang kasama ko rito sa bahay
Hindi na ko makatulog gawa ng pagkataranta sa pagrerebyu para sa quiz mamaya kay skilty
Wala pa ko sa kalahati
at eto ko ngayon, nagb-blog habang pinipigilan ang paglabas ng jebs
yak
Ayan, ako naman ngayon ang maglalabas ng sama ng loob!

Ang dami nang nangyari sa buhay nitong nakaraang buwan.
Unang-una nagpunta kami sa Bukidnon.
Iyon ang isa sa mga pangyayari sa buhay ko na hinding-hindi ko malilimutan.
Ang daming nangyari sa akin, sa amin.
Sa loob ng isang linggo nagkaroon ang batch namin ng tila hindi matatawarang samahan
Nakilala ko sila
At hindi ko napigilang ipakilala sa kanila ang ilang bahagi ng aking pagkatao
Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwalang napagkatiwalaan ko sila
Pero siyempre may pag-aalinlangan pa rin ako
Ganito rin kaya ang tingin nila sa akin?

Ayun, halos ilantad ko sa kanila ang buo kong pagkatao
Buti na lang sa bandang huli, napigilan ko pa ang sarili ko
Hindi pa siguro ako handa na magtiwala ng lubos sa iba

Meron pa rin ilan sa buhay ko na hindi ko masabi sa kanila
Pero siguro ganun naman talaga
Feeling close lang ba 'ko o close na talaga kaming lahat?
Napakaplastik ko talaga.
Iniisip din kaya ng ito ng iba?
Baka mamaya, nag-aasume na naman ako.
Pero mukha namang hindi.
Pakiramdam ko totoo lahat yon.
Minsan nga susubukan kong pagkatiwalaan na lang ang damdamin ko kaysa mabaliw ako sa kakaisip ng mga bagay-bagay

Sa Kitaotao
Ang daming nangyaring hindi ko inaasahang mangyayari
Maraming magagandang alaala ang nabuo
Nakakatuwa at nakakatawa
Meron ding nakakainis
Ang mahalaga, nakilala namin ang isa't isa
Hindi man ganun kalalim para sa iba,
at least nalaman namin na pwede naming pakisamahan ng ganun katagal ang bawat isa
Hopefully, matatantiya na namin ang ugali ng bawat isa upang maiwasan ang mga hindi pagkakaunawaan at kung anu-anong ka-negahan

Nababalisa lang ako tungkol dun sa naikwento ko sa kanila nung huling araw namin sa Davao
HIndi ko na maalala kung paano nag-umpisa
Bigla ko na lang nasabi sa kanila ang isa sa mga pangyayari sa buhay ko na pilit ko na lamang kinalilimutan
Nakakainis
Naiinis ako sa sarili ko
Hanggang ngayon nakatatak pa rin sa isip ko yon
Hanggang ngayon parang hindi pa rin ako nakaka'get-over' sa nangyaring 'yon
Pakiramdam ko, ang hina-hina ko
Nagsisisi ako kung bakit wala akong ginawa noon kundi manginig sa takot
Lalo ko lang natatandaan kapag pinipilit kong kalimutan
Hindi ko lang matanggap na nangyari sa akin 'yon
Hindi ko matanggap na gagawin sa akin ng tao 'yon
Noon ako nagsimulang magalit
Noon ko natutunang magpanggap
Noon ko rin na'realize' na wala akong ibang mapagkakatiwalaan kung hindi ang sarili ko
Noon ako nagsimulang magtago
At hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala ang takot.

Naging masama rin para sa akin ang field na 'yon
Marami akong napatunayan sa sarili ko
I've become someone I don't want to be.
Pwede ba yun?
Hindi ko matanggap ang sarili ko?
Magpapakamatay na lang ako

Ang daming nangyari sa buhay ko na hindi ko ginusto
Kung sabagay, ganoon yata talaga ang buhay.
Namimiss ko ang elementary days ko, noong napakasimple pa ng buhay
noong wala pa akong masyadong alam kaya wala akong pakialam sa mundo
noong ang pinoproblema ko lang ay ang pagsubaybay sa mga palabas sa tv.

Kailangan lang sigurong tanggapin ko na lang ang mga nangyayari.
Mahirap.
'Pag tinanggap kong hindi kasalanan na magkaroon ng ibang babae ang ama ko,
parang tinanggap ko na ring hindi kasalanan ang pumatay ng tao.
Ano pang silbi ng simbahan?

Sabi ko na kalokohan lang lahat yun e.

E sino bang may sabing tanggapin ko?
Ano ngayon ang gagawin ko?
Tanggapin ko man o hinde, nangyayari pa rin ang mga nangyayari.

Nadede-moralize ako.

Nawawalan ng kulay ang buhay ko.

Kahit pag-ibig ko mali.
Is there such a thing as falling in-love with a wrong person?
Culturally, I think there is.
Can love transcend cultural boundaries?
I hope so.
Is love a cultural construct?
Maybe.

Sa totoo lang, nalulungkot lang ako e
Aalis na naman ang pinakamamahal kong ina
Ang saya ng pasko at bagong taon namin dahil kumpleto ang pamilya namin
Dapat pakiramdam ko masaya rin ako
Pero hindi
Hindi na pamilya ang tingin ko sa amin ngayon
May lamat
May hindi tama
Naninikip ang dibdib ko tuwing makikita ko silang masaya
Gusto ko sanang maging masaya rin
Ngunit kahit anong pilit ang gawin ko,
Iba ang nakikita ko

BInalak namin ng kapatid ko na sabihin sa aming ina ang lahat
Ngunit tuwing makikita ko siyang masaya
Nararamdaman ko ang takot
Natatakot akong mapalitan ng luha at hinagpis ang mga ngiti at halakhak niya
Mahal na mahal namin ang aming ina
At ang mga pinakakinatatakutan ko ay ang mga bagay na magdudulot ng lungkot at sakit sa kanya
Kasi higit na masakit para sa akin ang makitang nasasaktan siya
Aaminin ko,
masmaganda para sa akin kung hindi na lang siya umuwi rito para sa Pasko
Hindi siguro ako nasasaktan ng ganito
Mahirap din magpaalam na naman sa kanyang muling pag-alis
lalo na't alam kong ilang taon na namang hindi namin siya makakapiling
Hindi rin mawala sa isip ko na masposible kaysa imposible na hindi na siya muling bumalik sa amin.

Bakit pinagkalooban ako ng tamad at walang kwentang ama?
Kasalanan niya kung bakit nangyayri sa akin lahat to e.
Putangama ko.

2006-10-13T18:31:00.000+08:00

Blog blog blog...
Raaaaar.
hindi ko pa nasasagutan yung exam ko sa Anthro192.
hindi na ako nakapagsulat ng reaction paper para sa Anak ng dagat.
Anyway, anyhow, hinahagard ko na naman ang sarili ko.
ang sakit sa ulo!!!

Hmph. Gagawin ko na nga lang.
Baboosh.

Hay hay hay!

2006-09-14T21:35:00.000+08:00

Bakit ganito ako ngayon?
Nalulungkot ako for no apparent reason.
Pakiramdam ko may nawalang something.
May naputol na relasyon dahil sa isang kalokohang ginawa ko.
May nagbago. May nag--iba.
May something na nagaganap.
Sana alam ko kung anong nangyayari.
Bakit ko ba pinahihirapan ang sarili ko ng ganito?

Masyado na naman akong nag-iisip.
Aksaya sa oras, e wala namang katuturan ang mga pinag-iisip ko.
Buti sana kung may sense-e, wala.
Hay hay hay!

Parang ang sarap tumira sa isang isla na malayo sa lahat ng kaguluhan ng mundo.
Parang ang sarap magpalutang-lutang sa dagat at kalimutan ang lahat.
Namimiss ko ang mga panahong wala akong ibang iniisip kung hindi ang pagbabakasyon sa Pantabangan upang makapaglaro sa kabundukan, makalangoy sa ilog, langhapin ang bango ng amoy na dala ng dapit-hapon, at matakot sa mga kwento ng matatanda tungkol sa mga malignong lumalabas tuwing gabi.
Gusto kong maglakbay.
Gusto kong makatuklas ng mga bagay na hindi pa nalalaman ng iba.
Gusto kong lumayo sa lahat ng bagay na nalalaman ko ngayon.

The Handout Incident

2006-09-08T22:20:00.000+08:00

Nakagawa na naman ako ng isang bagay na pinagsisisihan ko ngayon.
Pero sa totoo lang, natuwa ako at nakonsensya dahil sa nangyari.
Siguro, 60% ng katauhan ko ay natutuwa at 40% ay nakokonsensya.
Ang plastik ko talaga.
Sa pagkakataong ito, pipilitin ko nang magpakatotoo sa nararamdaman ko.

Para sana kay lui ang entry ko sa blog ko ngayon. Gusto ko sanang sumulat sa kanya tungkol sa handout incident sa klase namin sa anthro192.

Ika-8 ng Setyembre,2006

Mahal kong Lui,

Hindi ko inaasahan na hihingi ka ng paumanhin sa akin dahil pinagkaitan mo ako ng handout sa anthro192. Pero pwede na rin. Hehehe. Matagal ko ng alam na salbahe ka talaga, at walang pakundangan mong ginagawa ang mga bagay na mapagtripan mong gawin- kaya naiintindihan kita. Hindi ko lang talaga napigilan ang pagka-inis ko nun. Aaminin kong sumama talaga ang loob ko. Sabi ko nga nagtatampo na ko e! HIndi niyo ko pinakinggan! Raaaaaaaar! Heheh, joke. Sabihin mo kung mali ako, pero unfair un e. Huhuh, nasaktan ako nung ipinagkait niyo sa kin yung karapatan kong makakuha ng handout! Para akong magsasaka na inapi at pinagkaitan ng karapatang magkaroon ng sariling lupa. Nahhh, exajjjj... Nahihiya lang ako sa iyo kasi hindi ko masabi ng diretso ang hinanakit ko. Bakit mo kasi binasa yung blog ko?! Hindi tuloy ako makakatulog nito kaka-isip sa kung ano'ng iniisip mo. Pagpasensyahan mo na lang ako. Nabigyan ko lang siguro ng maling kahulugan ang pagbibiro ninyong iyon. Pero,'takte. Nainis talaga ako nun. At nasaktan. Masmahal niyo pala si Aisha kaysa sa kin?! Uhuhuh... Wahaha. Biro lang.
Hayaan mo, sa susunod sasapakin ko na lang kayo agad para kwits na agad tayo at nang hindi na ako magkaroon ng sama ng loob sa inyo. Hindi 'to biro. yik!
Nakakainis naman. Hindi ko intensyon na konsensyahin ka o pag-isipin ka ng kung anong masama. Pramis. Naiintindihan ko naman talaga na binayaran ka lang ni Aisha. ehehe. Alam ko kung gaano kahalaga ang pera sa buhay natin ngayon. Wahehe. Pero kasi- alam mo yun? Kahit alam mong naiintindihan mo--- basta, the truth hurts. Nyahaha. Gusto ko lang ilabas ang sama ng loob ko nun kaya nasulat ko yung mga ganoong bagay sa blog ko. Huhuh, nakakahiya ako. Humihingi din ako ng patawad kung hindi nagdulot ng mabuti sa iyo ang mga bagay na pinglalagay ko dun sa nabasa mo sa blog. Bakit mo kasi binasa??? Hehehe. Biro uli.
Basta. Wala na yon. Natatawa tuloy ako. Anung kalokohan na naman ba 'tong ginawa ko?
Basta. Alam ko, prends tayo. Di ba? Hindi na pinapansin yung mga ganung maliliit na bagay. Likas lang talaga sa kin ang maghinanakit tungkol sa mga bagay na walang kwenta at pabayaan ang mga bagay na importante. Ehehehe. Sana maintindihan mo ko.
Hindi ako nagsosori para dun sa mga bagay na inilagay ko sa blog ko. Humihingi ako ng paumanhin sa kung anong naidulot nun sa yo. Gets? I mean, hindi ko binabawi na nagkaroon ako ng hinanakit sa inyo dahil dun sa lintik na handout na yon. GALIT PA RIN AKO!!!
Hehehe, biro lang uli.
Kung may hinanakit ka sa kin o sa kahit anumang bagay sa mundo, sabihin mo lang agad sa kin(kung gusto mo). Hindi ako makakatulong pero pwede akong maging malaking punching bag na gumaganti. Okey? Heheh.
Sige. Isang nakakatuwang biro na lang ang handout incident para sa kin ngayon. Tanggap ko ng pinagkakaisahan ako ng mundo. It's me against da world. Raaaaaaaaaaaaa! Hehe.

Nagmamahal,
Cyril

P.S. Apology accepted nga pala. -.-'
(Hiiiik! Ang awkward.)

2006-08-26T14:42:00.000+08:00

Ang dami kong ginawa nitong mga nakaraang araw.
Yung iba masaya.
Yung iba hinde.
Yung iba panget.
Ako lang ang maganda.

Pero bakit ganun?
I feel na parang I regret some of those things that I have done this past few weeks.

Nakakasawa na ang buhay ko.
Anu ba yan...
Walang exciting na happenings.
Walang bago.
Puro namn pulitika sa mundo.
Ang hirap naman dito.
Ay, ang lungkot ko naman---
I'm suuuuuuuupppppeeerr booooorred.

Haha.
haha.
haha.

Tulad ngayon.
Andito ko sa SC.
Nagi-iinternet kasi walang magawa sa buhay...
ay.
Nababagot na rin ako dito.

Anu kayang magandang gawin?

Hmm. Gusto kong mangholdap ng banko
para magkaroon ako ng maraming pera
tapos, pag marami na kong pera, bibili ako ng maraming maraming keyk
at iba't ibang flavors ng ice cream
at at at...
wala na...
manghoholdap lang ako ng banko para sa keyk at ice cream.

Impeksyon

2006-08-08T16:16:00.000+08:00

Nagkasakit ako.
Halos isang linggo nang masakit ang katawan ko.
Hindi ako makakain kasi ang sakit sakit ng lalamunan ko.
Haah. mamamatay na ata ako
Maga ang mga labi at lalamunan ko.
May singaw ang bibig ko.
Ang dami kong gustong kainin!!!
Pero kahit tubig, hindi ko mainom.

Dalawang doktor na yung pinuntahan ko-
Sabi nila pareho may impeksyon daw ako
kaya binigyan nila ako ng antibiotic.

Tangamang yan.
Ang nakakainis, hindi ako nakapag-exam sa Anthro192.
Tapos may deduction pa ko sa exam ko sa SW kasi hindi ako nakasunod sa instructions.

PALPAK!!!

AAAARGH!!!

Napanaginipan ko pa kagabi yung exam sa anthro-
nakita ko si mam mangahas
nakita ko yung exam questions
ang haba-haba ng exam
tapos, may crossword pa
lahat ng mga kaklase ko nag-eexam na
pero ako nakatayo sa may pintuan ng classroom
pinagtatawanan ako ng mga kaklase ko
tapos sabi sa kin ni mam mangahas: "Bumalik ka na lang."
nakangiti pa siya

Huwaaaaaaaah.
Nakakainis.

Putik, Sipon, at Muta

2006-07-29T15:02:00.000+08:00

Hay nako.
Nakakainis naman da laro kanina!
My blood is running out of my while I struggle to play futbol.
Yak.
It's so kadire naman da feeling.
Putik is flying all around.
Eeew!
I almost made tikim of the kalabaw-smelling field.
My gash, we smell like shit kanina.
Buti na lang, I have sipon.
But my sipon is so nakakainis na rin kanina.
Aside from blood dripping out of me, I also have my sipon running back and forth in my nose!
I can't breathe well becos op my sipon.
Its color green pa naman like the damo in sunken garden.
And I hab so many kulangots in my nose after the game ha!
I hab to breathe in my mouth pa becos op da so many kulangots stuck in my nose!
Imagine dat?

O well. Whateber.

Somehow, its fun naman e.

It would have been funnier for me if da field is dry.
Wahaha.

I can't run very much in the mud naman kasi...
I sink, get stuck, and its really a great eport to lift my heavy legs becos op the dysmenorrhea I'm suffering.
Owts... My back hurts, along with my hart.
Ay, I hab a heart pala. Its beating dugdugdug kanina. I felt it beating So fast!
It almost jumped out of my chest.

I like to laugh at the girls who got too much putik kanina.
WAHAHAH!
But its notn really that funny ha?
Its so hirap to clean the putik. It sticks to your skin.
I can still smell the odor.
O my, there's still putik in my eye!
Later it will come out as muta na.

May Crush Ako

2006-07-06T21:52:00.000+08:00

Nabasa ko yung mga naunang posts ko dito sa blog ko.
Wahaha. Ang korny ko pala. Ang pangit ng pagkaka-kwento ko.
Prang di kapani-paniwala.

E bakit ba??? Kanya-kanyang diskarte lang yan.

E... ang panget kasi. Naiinis lang akong basahin.

Walang kwenta mga adbentyurs ko.

Anukaya't mamundok naman ako minsan nang may bago akong mailagay dito sa jornal ko...

Hay. Tangamang yan... Ang hirap sumakay sa Katipunan kanina.
Bumaha pa dun sa palagi kong pinag-aabangan ng jip.
Yak. Nabasa ng maruming tubig ang mga paa ko.
Eww... Hala. Baka magka-leptospirosis aku!!!
May sugat pa naman ako sa paa tapos nabasa ng baha.
Mamamatay na ko!
MAmamatay na ko!
Mamamatay na ko!
HIndi lang yan. Naka-sakay pa ko sa isang patok na jip na may preskong konduktor at drayber.
Pinara ko yung jip. Nagkamali ako kaasi punong-puno na pala. Pero tumigil pa rin para isakay ako. At sa harap pa 'ko pina-upo.
Ayon sa aking obserbasyon, medyo special kasi ang upuan sa harap ng patok na jip.
Para lang sa drayber at konduktor ang harap.
Hindi sila nagpapasakay ng mga lalaki sa harap at pinipili nila ang mga babaeng papaupuin sa harap.
Madalas mga tinedyer na may mga hitsura at mukhang madaling utuin.
May hitsura ako, no doubt about it...Waaaaahahah!
Pero mukha ba kong uto-uto?
Anyhow, pinatulan ko na.
Diyoskopo. Halos 20 minutes na 'kong naghihintay ng jip na masasakyan.
Ang lakas ng ulan at nagsisiksikan ang mga tao sa ilalim ng tulay. Baha pa.
Nakakainit ng ulo.
Kaya naman napasakay na ko sa patok na yon.

Traffic. Ang init sa loob ng siksikang sasakyan. Habang yumuyugyog ang jip dahil sa lakas ng rock music, nagtanong ang konduktor: "Ate, mahirap bang sumakay?"
SAbi ko, "Oo. Ang daming tao at ang lakas pa ng ulan. NAkakainit nga ng ulo e."
Akala ko titigilan na kong kulitin ng konduktor. Maya-maya, silang dalawa na ng drayber ang dumadaldal sa kin.
Haha, makiki-ride nga ako, kung sabagay nakasakay na rin lang naman ako sa jip nila...
Medyo nakaka-bore nga naman ang biyahe. Ang haba ng trapik. Kaya dinaldal ko rin sila.

Hindi naman masyadong matanong si konduktor. Sumasakay ka ng FX? Nag-LRT ka ba at bumaba sa Katipunan? Saan ka sumasakay sa umaga? Nag-aabang ka ba sa NGI sa umaga?
Ay sige, interview to. Ako namang si gaga, nagdadalawang isip kung magsisinungaling o ano.
Sapakin ko na lang kaya para tumahimik na...

Nasa Concepcion kami nang...
"Anu nga pala pangalan mo?" tanong ni konduktor.
Ops.
Teka, sasabihin ko ba o-
"Cyril."
"Ano, Sheryl?"
"A, oo." Wala naman talagang nakakakuha agad ng pangalan ko.
"Nice meeting you. Ako naman si (nakalimutan ko na)." Sabay abot ng kaliwang kamay sa akin.
Di ko pinansin. "E si mister driver?" Pilit kong iniiba ang usapan.
Sinabi naman ni mister driver ang pangalan niya pero nakalimutan ko rin agad. Inabot din niya ang kanan niyang kamay habang nakahawak sa manibela ang isa.
"Okey... Ay, diyan na lang ako sa tabi.Para."

"Sakay ka uli sa 'min ha?"
Sagot ko, manifest:"O sige, basta ba libre e."
latent:"In your dreams, pare."

Actually, medyo sanay na 'ko sa mga ganitong sitwasyon dahil ilang beses na rin nangyari sa kin 'to. Unang beses, dinaldal ko rin yung konduktor at yung drayber. Feeling close kahit hinde, may discount pa 'ko sa pamasahe. Sumunod na nasakay ako sa harap, inisnab ko yung konduktor at drayber. Mula Barangka hanggang sa amin hindi ako tinigilan ng pagpaparinig at pang-aasar. Madalas naman hindi ako dinadaldal dahil madalas, pag sa harap ako nakaka-upo ay nakasimangot ako. Kunwari mainit ang ulo para di na pakitunguhan. Pero madalas din na nakikita ko sa salamin na tinititigan ako.
BULAGA! Huli ka. Dukutin ko 'yang mata mo e. - nasasabi ko na lang sa sarili ko.

Okay. Change topic. Saka ko na i-aanalyze ang pangyayaring 'yon. Masyadong konti ang data ko para gumawa agad ng mga haka-haka. Sarili kong insights muna ang masasabi ko kaya medyo biased ang pagkaka-kwento ko.

***
Omay... May crush ako.
Sa wakas may crush na uli ako.
Since _____hindi na ko uli nagkaroon ng matinong crush.
Kaya lang... hrrr. Masyado akong excited, nasabi ko tuloy agad sa dalawang frendly chuchus ko.
Wala na. Ang korny na tuloy.
Hmph. Nawalan na ko ng gana...
Di ko na siya uli crush.
Bakit ganun, once na inamin ko sa sarili ko na crush ko yung someone, naguguluhan ako.
Nakakainis.
Sana pala di ko inamin agad para na-cherish ko yung mga kilig moments.
Iba na kasi pag may ibang nakakaalam. Malalaman na may hidden agenda ako.

Shoot. MAli.

Merengue

2006-07-03T23:18:00.000+08:00

Habang nagtatayp ako nito, kumakain ako ng puting merengue at nakikinig sa nakaka-depress na music ng Coldplay.Ganda...
Mmm...ang sarap. Ang tamis-tamis.

Nitong nakaraang sabado, nabihag na naman ako sa time space warp sa bahay ni kuya ty.
Ewan ko ba. 'Pag nandun ako, parang nawawala ang konsepto ng oras sa mundo.

Naroon sina Kuya Ty, Kuya eds, Kuya Hans, at Kuya myk. Dumaan sandali sina Ate rac, Kuya abe, Kuya Ranel, Kuya syl. Nanood ata sila ng game ng England at Portugal sa Ateneo.Nagpa-kain din ata nung gabing yun si Mr.Eds. Hindi ko alam kung bakit. Pero wala akong pakialam kasi hindi rin naman ako nakatikim ng kahit isang pirasong manok sa pakain niya.
Nagpunta lang kami ni Via dun para gawin yung para sa exhibit sa CHK na hanggang ngayon ay hindi pa rin namin matapos-tapos.
Nakakapagod ang training nung hapon na yon kaya medyo inaantok na kami ni Via, hindi na natuloy ang ginagawa namin.
Nagyayang mag-inuman sina Kuya eds. Chip-in. Pero hindi ako nagchip-in, hindi dahil ayaw kong uminom, dahil wala akong pera.
Pero mababait naman sila. Pinasali pa rin nila ako. Muntik pa silang magwala dahil hindi malamig ang beer at wala silang mahagilap na yelo.
Unang natumba si Via. Nalasing ata ang gaga, natulog na lang sa upuan. Si kuya hans, matapos ma-frustrate dun sa ginagawa niyang laruan, natulog na lang din.
Okey, two down. Ako, si Kuya ty, Kuya eds at Kuya myk ang natira.
Napansin kong tulala si Kuya Eds.
"Oy,humihinga pa ba yan?" tanong ko.
Wala talagang imik, nakatingin sa kawalan at malalim ang iniisip.
Obyus ba? May mabigat siyang problema. At malamang, problema sa lablayp yun.
Ganun naman lagi e... basta problema, lablayp yan. Wala yatang ibang problemang iniiiyakan kung 'di ang problema sa pag-ibig. Hahaha, buti na lang wala ako nun.
Medyo iba na ang takbo ng utak ko dahil sa alcohol.
Biglang nabanggit ni Kuya Eds na hindi raw marunong magmahal ang mga babae.
Sumang-ayon naman si Kuya myk. At maya-maya pa'y ginatungan pa sila ni kuya ty.
Sex lang daw ang hanap ng mga babae. 'Pag nakuha na ang gusto, iiwan ka na raw nila.
Siyempre hindi ako tatahimik na lang sa isang tabi. Naghahanap yata ng away ang tatlong yun e...
Nakipag-argue ako sa kanilang tatlo. Ang argumento ko ay argumento ng isang estudyante ng antropolohiya at hindi argumento ng isang peminista. That's what I think, at least. Base sa statement nilang tatlo, lumalabas na tinitingnan nilang hindi marunong magmahal ang lahat ng babae sa mundo, which is stereotypic para sa akin. Isa iyong generalization. Ang nakakatawa, may mga kilala rin kasi akong babae na pareho ang sinasabi tungkol sa mga lalaki. Ang mga lalaki raw ay hindi marunong magmahal, puro libog lang.

Natutunan ko sa antropolohiya na hindi tama, hindi dapat, o hindi maganda ang pag-ge-generalize ng mga tao. Cultural diversity, cultural relativism. Ito ang mga konseptong ginamit ko upang ipaliwanag na hindi tama ang pananaw nila tungkol sa lahat ng mga babae. Helo? Iba-iba rin ang mga babae 'no? HIndi lahat ng babae ay may pare-parehong experiences. At ganun din naman sa mga lalaki, hindi ba?

Ikinuwento sa akin ni Kuya eds ang naging experience niya regarding lovelife. Minahal daw niya talaga yung babae. Ibinigay niya lahat, isinakripisyo ang kailangan isakripisyo. Pero iniwan at sinaktan pa rin daw siya. Nagmahal siya at nasaktan. No question about that.

Pero para sa akin, hindi sapat ang sariling experiences upang mag-kahon ng mga tao.
For him, that's enough para sabihing hindi marunong magmahal ang mga babae. For me, hoy, hindi lang siya ang babae sa mundo.

Isa pa, ang pagmamahal kasi ay isang magulong konsepto.
Bawat tao ay may kanya-kanyang depinisyon ng pagmamahal.
Okey, pina-define ko kay kuya eds kung ano ang pagmamahal para sa kanya.
Yung depinisyon ba niya ng pagmamahal ay kapareho ng depinisyon ng pagmamahal ng babaeng minamahal niya?
Para sa kanya, alam niyang mahal na mahal niya yung babae. Pero ganun din ba ang nararamdaman ng babae para sa kanya?

Love is relative. Di ba?
So, ang problema sa pag-ibig ay humanap ng isa pang taong may depinisyon ng pagmamahal na tulad ng iyo.
Ang hirap naman nun.

Nakakatuwa kasi napatunayan ko noon na halos pare-pareho lang ang mga babae sa mga lalake. Pareho silang marunong magmahal. Pareho silang marunong masaktan. Pareho silang marunong magalit. At ang dahilan ng pagmamahal at sakit at galit nila ay halos pare-pareho din. Ewan ko lang ha? Pero baka nag-ge-generalize din ako sa puntong ito.

Hay buhay.

Nung ako ang tinanong nila kung ano para sa akin ang pag-ibig, hindi ko sila masagot.
Sabi ni kuya ty, napaka-imposible daw nun.
E hindi ko talaga masagot dahil masyadong magulo para sa akin ang pag-ibig.
Siyempre nung bata ako, ang pagmamahal para sa akin ay yung love story ng mga prinsipe't prinsesa. Kiss. Kasal. Pamilya.
Pero habang tumatanda ako, na-debunk yung alam kong pag-ibig.
Ilusyon lang ang lahat ng alam kong depinisyon ng pag-ibig. Hindi naman talaga siya parte ng realidad, ng tunay na mundo.
Nade-deconstruct ang lahat sa paligid ko.
Betwixt and between?
Yan tuloy, nasa liminality ako kaya gulong-gulo ako.

Yan tuloy, nagduda pa sila kung lesbiana ako o hinde.
Yan tuloy, na-harrass na naman ako ni kuya ty.
Yan tuloy, hindi ko na napanood yung The Ring.

Matanda na ako

2006-06-26T23:45:00.000+08:00

Ayokong tumanda!
Ayokong magkaroon ng maraming responsibilities!
Tangama, ang dami ko tuloy trabaho ngayon.

Pero, keri pa naman.
Maaga pa para magmukmok sa isang tabi.

Kung may magagawa, e di gawin agad.
Kung wala na talaga, e di sorry na lang.

Hay, kelan ko kaya matatamasa ang simpleng buhay?

Nasanay siguro ako ng pa-easy easy lang...
Yan tuloy, natataranta ako ngayon.
Shet.

Acads ko!!! Huhu...
Na-s-stress ako!

Tangamang mga deadlines yan...

Pero wala na kong magagawa...
Nandiyan na yan e.
Papanindigan ko na nga. Lintek.

O baka naman masyado lang akong nag-iisip.
Hmmm. Oo nga. Iniisip ko kasing problema ang lahat.
Dapat siguro hinde.

Waaa... nagiging pessimistic na ako.
Ayoko. May magandang idudulot naman siguro sa akin ang lahat ng ito.
HIndi naman siguro ako masyadong lugi kung pagbubuhusan ko ng panahon ang mga gawain ko.
Medyo pilit, at labag sa aking kalooban. Pero di naman mahirap matutunan.

Si Mam Santos kasi e. Sabi i-problematize namin ang mga bagay-bagay sa mundo.
Ayan tuloy, ang gulo-gulo na ng mundo ko.Tsk. bakit ko ba siya sinusunod?

***

Ama ko, kailan ka magbabago?
Naiinis akong makita ka.
Tangama mo... wala kang kwenta.
Tangama mo... ginagago mo kami.

Ngunit eto ako sa isang tabi-
Nananahimik habang naghihinagpis
Tumatawa habang nalulungkot
Ngumingiti habang naiinis

O kay gandang palabas
Kulang na lang maglagay ako ng balbas.

wahah

wala na ko magawang matino
nagsasayang ako ng oras

Acads, Trabaho at Responsibilidad

2006-06-22T22:11:00.000+08:00

'Eto ang ayaw ko sa lahat e:
TRABAHO at RESPONSIBILIDAD. Dagdagan pa ng madudugong major subjects ko ngayon:
Anthro 101, 197 at SW101.
Kumusta naman?! Secretary pa ko sa dalawang orgs ko.
Shet.
I can think of those as challenges, pero masnaiisip kong problema lang ang dulot ng mga iyon sa akin.
OPS. Ayokong isiping ganun. Lalo lang masisira ang ulo ko.
CHALLENGE!!! KAYA ko 'to.
It's just a state of mind.
Kailangan lang i-program ang isip ko na kaya kong pagsabayin ang lahat.
Una sa lahat ang acads.
Saka na ang iba.

Pero may isa pa kong problema!!!
At yun ang pinakanakakadistract sa lahat.

Sana hindi siya makahadlang sa aking mga gawain ngayong semestre.

Isa pa, kailangan ko lang i-enjoy ang bawat sandali ng aking pagiging haggard.
Medyo nae-excite ako na kinakabahan.
What if I failed to meet my orgmates' expectations?
Well, that is another problem. Ang main concern ko muna ngayon ay gawin ang lahat ng aking makakaya.

Kailangan lang ma-stimulate ang aking sarili na matutunan kong magustuhan ang aking mga gawain. KAilangan ma-realize ko na may mabuting maidudulot ito para sa aking kinabukasan.

Medyo nagkakaroon na ng landas ang aking buhay. As time goes by, I see oppurtunities opening, even though they are limited.

Gusto kong pumasok sa forensics!!! Pangarap ko ngayong makapasok sa NBI o kahit saang Investigation agency.
Gusto kong ipagpatuloy ang aking pag-aaral sa physical anthropology, most likely osteology.
Ngunit maraming factors na kailangan isaalang-alang.
Kung gusto ko talaga, hindi magiging hadlang ang mga factors na yon.

Ngunit ang main concern ko muna ngayon ay maka-graduate at matuto ng kailangan kong matuto sa anthropology para makatuloy ako sa forensics.

The 19th year

2006-05-25T23:26:00.000+08:00

Bukas ay umpisa na naman ng bagong taon sa aking buhay.
Hala... tumatanda na ako, wala pa rin akong plano sa buhay ko.
Bakit ganun?!
Nung maliit pa ko, andami-dami kong gustong gawin!
Gusto kong maging doktor, gusto kong libutin ang buong mundo, gusto kong yumaman- magkaroon ng maraming-maraming pera at magpakasarap sa buhay.
Dati wala akong pinangarap kundi ang makuha lahat ng gusto ko:
-kumain ng kumain ng maraming tsokolate, kendi, keyk,
ice cream at lahat ng matatamis na pagkain hanggang sa mamatay ako sa diabetes.
-bumili ng maraming sapatos na tama ang sukat sa aking mga paa at hindi kamukha ng sapatos ni McDo
-magkaroon ng malaking bahay na may malaking garden na may maraming puno
Napakasimple lang ng buhay ko noon. Ang babaw.
Hindi katulad ngayon. Halos malunod ako sa kahirapang aking nakikita at nararanasan.

Kung kailan nabigyan ng linaw ang mga bagay sa aking lipunan, saka lalong nagulo ang aking isipan.
Kung kailan lumaki ako, saka ko nalaman kung gaano kaliit ang aking magagawa.
Kung kailan dumami ang aking kaalaman, saka ako lalong naging tanga.

Nawalan ako ng pangarap.
Lalo akong naguluhan.
Biglang naging kumplikado ang simple kong mundo.

Isa lang ang tanging puno't dulo sa problema kong 'to: PERA.
... pengeng pera!!!

Ang Labo nun!

2006-05-01T19:26:00.000+08:00

Ewan ko ba kung ano na naman ang nangyayari sa akin...
Nung isang araw may pinatumba ako habang naglalaro ng futbol.
Tangama, ilang araw kong dinamdam yung ginawa kong yon...
...NA-TRAUMA?
Parang ayoko na maglaro ng futbol uli...
Nakakasakit lang ako ng iba...
huhuhu...

Bakit ko nga ba ginawa yun?
Tsk tsk tsk, ang labo nun...

Hindi ko naman talaga kailangan gawin yun e.
May nagsabing hindi ko na nakokontrol ang sarili ko.
NAKAKATAKOT.
Waaah... paano kung masmalala pa dun ang gawin ko nitong mga susunod na araw?

Ayoko na...
It came to a point na parang ayaw ko na rin magpakita sa iba...

SORRY.

Define Love

2006-04-29T11:18:00.000+08:00

Why is human always fascinated by ambiguous concepts?

Love is one of the most unclear and confusing concepts I have ever encountered.
Does it really exist?
Is it universal?
Is it a feeling? An emotion? Or purely just a part of our imagination?
When I ask people to define love, or at least to explain how it is to love, or be loved, they have different answers. Most would say they really don't know.
Why is it so difficult to explain or define the concept that almost everybody is obssesed with?

Sometimes I think that love is just an escape,
a human construct,
an attempt to obstruct reality.

How is it to love?

Is LOVE different from LUST?
How can you differentiate love from admiration?
from infatuation?
from obssession?

Someone once told me that he loves me, even though he doesn't know me.
I said that's impossible.
I don't know how he felt that way. I started to question myself, and question him, even though I did not ask him.
How can he explain that what he's feeling towards me is not lust, not admiration, not infatuation, nor obssession?
If I ask him what love is, would he give me a concrete answer?
Would he be able to explain the ambiguity of the concept?

How true is love?
How can you prove that it is real?
Is it more than just an imagination or a human construct?

Love, love, love.
Some say that without it, there's emptiness.
Love is just another complexity in the human mind, just like faith.

But then, my insights are purely etic.
(Etic?! How can that be? I am a part of this society!)
I might sound like a person who does not know how to love, or how to be loved.
Maybe I'm just not aware of my own behavior.
Maybe the problem is me.
Maybe I just can't accept the reality that there is such thing as love.

I admit, the concept scares the hell out of me. I don't know why...
or maybe i know why but I myself couldn't accept that I think that way.
Oh my, I'm such a confused person.
Maybe that explains why I have a somewhat cynical view of the concept.

Init Ulo Ko

2006-04-10T16:24:00.000+08:00

Hay nakooo!
Talaga namang nakakainit ng ulo ang bwisit na PE na yan!
AAAAAAAAAAAAAHHH! Lintek.
Kung wala lang akong kahihiyan, kanina pa ko nagwala dun sa gym e...
Isa pa 'tong walangkwentang na CRS na 'yan e...
HOOOOOOOOh! 'Pag 'di nga naman nag-init ang ulo mo- ewan ko na lang!

Ano bang nagawa kong kasalanan at nangyayari sa akin 'to?!
huhuhuh...
Bwiset, baka hindi pa ko makagraduate ng dahil lang sa pe na 'to ah!
Waaaaaaah! Masyado akong nagpabaya...
Ayan tuloy... KASALANAN KO PA!!!
Nakakainis!

Hay ciriaka! Ayus-ayusin mo nga yang buhay mo!